Tony Carey – Songs and Stories

Men kent Tony Carey ofwel als Amerikaanse songwriter, die hits als „Room With A View“ en „A Fine, Fine Day“ heeft geschreven. Of men kent Tony Carey als producer van Peter Maffay („Tabaluga und das leuchtende Schweigen“) en Milva. Of men kent hem als toetsenist van Ritchie Blackmore’s Rainbow in de jaren ’70. Dat zijn heel verschillende kanten van Tony Carey. De in 1953 in Watsonville, Californië geboren multi-instrumentalist is een levenslange reiziger op het gebied van creativiteit, die zich niet laat voorschrijven welke muziek hij speelt. „Waarschijnlijk zou mijn carrière rechtlijniger zijn verlopen als ik me tot één stijl had beperkt“, zegt Carey, „maar dat wilde ik niet – ik doe gewoon wat ik leuk vind.“ Careys muziekcarrière begint wanneer hij in 1969 met zijn ouders (vader is entomoloog, moeder schilderes) in 1969 van Turlock, Californië, naar Westport, Connecticut verhuist. De getalenteerde muzikant overweegt even om een carrière als orkestmuzikant in te slaan, maar kiest uiteindelijk voor de rock-’n-roll. Careys eerste band, Blessings, ontstaat aan de oostkust, maar de formatie (waarin hij toetsen speelt) verhuist al snel met een platencontract op zak naar Los Angeles. Maar daar wordt ze het slachtoffer van de voor zijn perfectionisme beruchte Steely Dan-producent Gerry Katz ten prooi – de opnames duren anderhalf jaar, het album wordt nooit af. Ritchie Blackmore hoort Carey orgel spelen door zeven muren heen en werft hem aan voor zijn band Rainbow – de rest is hardrockgeschiedenis. Via Los Angeles leidt de weg naar Duitsland, waar hij sindsdien woont. Carey brengt prachtige soloalbums uit, waaronder „Some Tough City“ (1984) en „Blue Highway“ (1985), die aan beide kanten van de Atlantische Oceaan furore maken.

Het nummer „Room With A View“ (1988) wordt geschreven voor de ARD-driedelige serie „Wilder Westen“ en wordt in Duitsland zijn grootste succes. De ontmoeting met Peter Maffay leidt tot een jarenlange samenwerking, waarin Carey verschillende albums van de Duitse megaster produceert.

Hetzelfde doet hij in de loop der jaren o. voor Jimmy Barnes, John Mayall, Chris Thompson, José Carreras, David Knopfer en de eerder genoemde Milva. Daarnaast verschijnen er een handvol albums met zijn Planet P Project, waarin de multi-instrumentalist electro, jaren-’80-geluiden en progrock met elkaar combineert. Omdat Carey niet alleen goede ervaringen opdoet met de platenindustrie, produceert hij sinds het midden van de jaren tachtig diverse albums in zijn eentje en voorziet hij de wereldwijde schare fans via zijn webshop van fysieke geluidsdragers. In 2019 zullen ter gelegenheid van zijn 50-jarig podiumjubileum iets minder dan een dozijn van deze albums als remasters of (deels) remixes voor het eerst voor het grote publiek verschijnen. De rijkdom aan muzikaal materiaal komt overeen met de schat aan kennis en ervaring die Tony Carey tijdens zijn muzikale loopbaan heeft opgedaan.

En het effent de weg voor „Lucky Us“, waarop je zijn opgebouwde ervaring, inzicht en vakmanschap in prachtige nummers kunt voelen. „Lucky Us“ sluit aan bij de eerder genoemde Amerikaanse sound – hier liggen de wortels van zijn werk. En toch is „Lucky Us“ weer iets wat Carey nog nooit heeft gedaan: een album met piano en orkest. „De wereld om ons heen raakt uit zijn voegen“, legt hij uit. „Ik denk dat we nu behoefte hebben aan een warme deken en rust. In relatief rustige tijden ben ik geneigd te waarschuwen voor wat er zou kunnen komen. Als het dan gebeurt, spreken de gebeurtenissen voor zichzelf. Ik hoef er dan niet ook nog eens over te zingen.” Als je naar de nummers van „Lucky Us“ luistert, ben je dankbaar voor deze houding. Carey zingt aan de vleugel weemoedige, prachtige liedjes waarin een diepgevoelde Amerikaanse klank doorklinkt – je denkt aan Jackson Browne, Bruce Springsteen en de Eagles, maar je hoort Tony Carey, die tegelijk met deze collega’s begon met met het schrijven van liedjes begon en een tijdloos gevoel overbrengt. Je wikkelt je in deze liedjes als in een deken.