"Ich geh schon mal nach hinten los“ – Kabarett

Terwijl de wereld sneller naar rechts draait dan de yoghurtcultuur in paleo-muesli, en het nieuws wisselvalliger is dan het spoor van een ICE bij het invallen van de winter, blijft bij Mia Pittroff voorlopig veel bij het oude: ze is nog steeds het kind van haar ouders, moeder van haar kinderen, geboren in Franken en overtuigd hobby-Berlijner. Extremen zijn haar nog steeds te extreem, in plaats daarvan viert ze de middelmaat:

Kinderen? Graag, maar niet te mooi.

Een elektrische auto? Maar dan wel elke zaterdag in de oprit wassen.

En de droomman moet een halve kaalheid hebben.

Ze gelooft nog steeds heilig in de democratie, maar niet tijdens de gezinsvakantie op Rügen.

Mia Pittroff Haar humor is snel van begrip, maar traag van uitspraak.

Te gek voor cabaret, te subtiel voor comedy. Te ‘woke’ voor de provincie en te provinciaal voor de hoofdstad. Ze gebruikt genderneutrale taal, maar dan in dialect. Ze gaat wel eens van start. Alleen dan achteruit!

Maar ja, misschien is achter wel het nieuwe voor? Weggaan het nieuwe vastplakken? Kabaret de nieuwe comedy? Is cabaret überhaupt nog wel de juiste vorm van protest of is er andere burgerlijke weerstand nodig? En is deze verslaving aan corrigeren en betweterij alleen in Duitsland zo erg? Is perfectie eigenlijk niet vreselijk en vreselijk gevaarlijk?

Eén ding is in ieder geval zo zeker als de mot in de Paleo-muesli: een avond lang met Mia Pittroff ‘naar achteren’ gaan is in ieder geval de moeite waard!

De pers is lovend:

- „Een veeleisende balans tussen lichte kost en vezelrijk cabaret."

- "Pittroff bijt met een glimlach!" (Bonner Generalanzeiger)

- "Niemand verlaat een optreden van Pittroff zonder stof tot nadenken." (KStA)

- "Achter haar praatje gaat een scherpte schuil die je van goed cabaret verwacht!" (HNA)